Dlaczego nie chce już być perfekcjonistką.

Być perfekcjonistką… - jak to pięknie brzmi… Kto z nas nie chciałby być perfekcyjny?  Wyglądać perfekcyjnie, mówić, gotować, sprzątać perfekcyjnie i kto tam wie co jeszcze… Zapewne większość z nas by chciała… 

Nie będę w tym temacie wyjątkiem, ja też zawsze chciałam być perfekcyjna w tym co robię na co dzień, czemu się poświęcam, w czym się rozwijam… Bo przecież perfekcyjność to taka pożądana i ciekawa cecha, która jest naszym wyróżnikiem…. Tak myślałam przez wiele lat… 

Jak to wyglądało u mnie?

Cała ta perfekcyjność zaczęła mnie przytłaczać już kilka lat temu, początkowo lekko, jednak z coraz większym naciskiem. Pamiętam, jak umiałam godzinami poprawiać jeden tekst, bo ten, który stworzyłam, mógłby być lepszy. Zamiast jednego zdjęcia potrafiłam zrobić kilkanaście, bo wciąż coś mi nie pasowało. Selfie graniczyło z cudem, bo przecież tutaj włos odstaje, tutaj kołnierzyk się wywinął, mogłam bardziej się uśmiechnąć itp… Kiedy wiedziałam, że ktoś mnie odwiedzi w domu, na kilka dni przed sprzątałam całe mieszkanie jak szalona i planowałam każdy najmniejszy akcent, bo przecież musi być perfekcyjnie… Znacie to?? Przyznajcie się – znacie. Na domiar złego zaczęłam wpadać w pętle. Czym bardziej się starałam, tym bardziej byłam niezadowolona z efektów. Zwykłe czynności, które można wykonać całkiem szybko, zaczęły zajmować mi coraz więcej czasu. Kończyło się na frustracji i marnym samopoczuciu. Moja perfekcja osiągnęła apogeum rok temu, kiedy otwarcie w końcu przyznałam, że zamiast mi pomagać, tylko mi szkodzi. To przez nią nie podejmowałam wielu ruchów, bo chciałam, by były one perfekcyjne, a ponieważ nie były, wolałam ich nie podejmować wcale… Ale przecież to nie ma logiki!!!! Uwierzcie, dla perfekcjonisty ma… Bo przecież zawsze wszystko musi być wykonane perfekcyjnie… 

Jak wyleczyłam się z perfekcyjności? 

Przyznanie się przed samym sobą to był pierwszy krok. 

Wróciłam pamięcią nie tylko do niedalekiej przeszłości, ale do wielu lat wstecz. Przywołałam wspomnienia, pewne sytuacje, zdarzenia, być może otwierające się nowe możliwości i poczułam ogromny smutek… Zdałam sobie sprawę, jak wiele razy czegoś nie wykonałam, nie podjęłam nawet próby, bo bałam się, że to, w jaki sposób to zrobię, będzie niewystarczający, zbyt normalny, zwykły i na pewno się nie spodoba, bo przecież jak już coś robić to tylko perfekcyjnie… 

Zrozumiałam, że będę więc stać w miejscu z tą swoją perfekcyjnością, a ja tak bardzo chciałam iść do przodu… Pragnienie zmiany było większe. To ono pomogło mi w przezwyciężeniu obaw. 

Zrób coś nieperfekcyjnie

Kluczem było przetłumaczenie sobie, że lepsze jest działanie nieperfekcyjne, niż zaniechanie go w ogóle. Zaczął liczyć się dla mnie już sam fakt, że coś zrobiłam. Oczywiście robiłam to, jak zawsze z dużą uważnością, dbałością, ale bez ciągłych poprawek, skończyłam z tym. Wszystko nie musi być perfekcyjne. Dziś większe znaczenie ma dla mnie już samo spróbowanie, by coś zrobić, najlepiej jak potrafię na obecną chwilę. Poczułam, że ruszam do przodu, to naprawdę działa! 

Jestem bardzo ciekawa waszego spojrzenia na ten temat. Jak to wygląda u Was? Jaka jest Wasza historia? 

Ciekawostki

Ten blog jest jak najlepszym przykładem mojego odejścia od perfekcyjności. Zwlekałam z nim miesiącami, bo przecież musi być perfekcyjny… Otóż nie musi, wystarczy, by po prostu był i był mój. Takie myślenie upraszcza wiele rzeczy i zachęca do działania. Nie komplikujmy sobie życia, bo szkoda na to czasu.